Fizjoterapia ortopedyczna stosowana jest zarówno w leczeniu i rehabilitacji układu mięśniowo-szkieletowego, jak i profilaktyce dysfunkcji układu ruchu. Poprzez poprawę ruchomości i regenerację tkanek oraz zwiększenie siły mięśni, ma na celu przywrócenie prawidłowej funkcji narządu ruchu. Fizjoterapia ortopedyczna znajduje więc swoje zastosowanie w leczeniu dysfunkcji kości, mięśni, stawów, więzadeł i ścięgien, odpowiedzialnych za ruch i stabilizację ciała.

Wskazaniem do fizjoterapii ortopedycznej jest każde zaburzenie funkcjonalności układu mięśniowo-szkieletowego, które powstało w wyniku zmian wrodzonych lub nabytych. 

Mogą być to zmiany chorobowe, urazy przeciążeniowe lub mechaniczne, a także uszkodzenia nerwów obwodowych lub centralnego układu nerwowego oraz zmiany deformacyjne układu kostno-stawowego czy układu mięśniowego.

Dysfunkcje układu ruchu, które objawiają się ograniczeniem pracy kończyn górnych, dolnych lub kręgosłupa, mogą wykazywać uciążliwe i przewlekłe dolegliwości bólowe lub jedynie lekkie, w przypadku stłuczenia tkanek miękkich. W każdym przypadku warto niezwłocznie podjąć spersonalizowaną fizjoterapię ortopedyczną, zanim zakres zmian pourazowych rozwinie się w niekontrolowany sposób. Zaawansowane zmiany lub ograniczenia sprawią, że zminimalizowanie dysfunkcji lub odzyskanie pełnej sprawności będzie znacznie trudniejsze i rozciągnięte w czasie. 

Oprócz leczenia problemów posturalnych, fizjoterapia ortopedyczna jest niezbędna po każdym zabiegu ortopedycznym, operacji chirurgicznej i zabiegach rekonstrukcyjnych. Po operacjach chirurgicznych, fizjoterapia ortopedyczna ma na celu przede wszystkim pionizację pacjenta, odbudowę masy mięśniowej i poprawę funkcjonalną. Z powodzeniem może być również stosowana przed zabiegami. Uaktywnienie i wzmocnienie osłabionych mięśni oraz przywrócenie ogólnej sprawności pacjenta, znacznie skraca okres rekonwalescencji.